نگاه یک امیدوار

بمب گوگلی بی‌هدف

2005-05-30T14:51:00.000-04:00

من متوجه نشدم که این بمب گوگلی اکبر گنجی کجا را قرار است بمباران کند. مگر پیوند دادن به یک صفحه‌ی اینترنتی خود به خود تولید بمب می‌کند؟ شاید اصلاً کلمه‌ی "Human Rights" جزء کلمات کلیدی، که برای موتورهای جستجو تعریف می‌شوند، در این صفحه مشخص نشده باشد. در این صورت، هرچقدر هم که به این صفحه پیوند دهیم، جستجو برای "Human Rights" ما را به آن نمی‌رساند. فکر می‌کنم که اول باید یک صفحه‌ی دیگر با کلمه‌ی کلیدی "Human Rights" درست کنیم، و بعد آن را به صفحه‌ی مربوط به اکبر گنجی در وب‌سایت گزارشگران بدون مرز رجوع دهیم (redirect). از همه‌ی وبلاگ‌نویسان هم بخواهیم که به آن صفحه‌ی جدید پیوند دهند. کاری که الان داریم می‌کنیم مثل این است که بخواهیم بدون غنی‌سازی اورانیوم بمب اتمی بسازیم.

تازه:

تصحیح بمب گوگلی

آزادی برای اکبر گنجی

2005-05-28T14:31:00.000-04:00

حضور شما و لطف‌تان برای همکاری را ارج می‌نهیم

"این حرکت از سوی چند وبلاگ‌نویس آغاز شده است و حمایت‌های دیگر وبلاگ‌نویسان را نیز موجب شده است. بنا بر تاکیدی که بر حرکت جمعی مبتنی بر همفکری وب‌نگاران داریم، و نیز بنا بر لزوم اتخاذ روشی دموکراتیک برای پیشبرد کار جمعی در وبلاگ‌شهر، این متن را منتشر می‌کنیم تا اگر پیشنهادی برای موثرترکردن این حرکت، یا برای افزودن مواردی به متن نامه در جهت تاثیربخشی هر چه بیشتر آن دارید با ما در میان بگذارید تا دیدگاه شما نیز مورد نظر قرار گیرد. باعث خوشحالی ما خواهد بود اگر که دوستان این حرکت و این صفحه را به همه معرفی کنند. شما حرکت ما را تکمیل کنید، و به کسانی که لازم می‌دانید معرفی کنید. خواهش صمیمانه‌ی ما این است که تنگی وقت برای اقدام را در نظر داشته باشید."

متن نامه به ارگان‌ها، مقامات، و رسانه‌های بین‌المللی برای نجات جان اکبر گنجی را در اینجا بخوانید.

رد صلاحیت معین به نفع رفسنجانی

2005-05-22T15:26:00.000-04:00

هر چه سعی کردم فایده‌ی رد شدن صلاحیت معین برای اقتدارگرایان را بفهمم موفق نشدم. تنها نتیجه‌ای که می‌توان گرفت (تا جایی که عقل من می‌رسد) این است که آن‌ها به این نتیجه رسیده‌اند که چاره‌ای جز پذیرفتن رفسنجانی ندارند. همانطور که بعد از دوم خرداد رفسنجانی مجبور شد خودش را بیشتر به جناح راست نزدیک کند، حالا این جناح راست است که دست به دامن رفسنجانی شده ‌است.

از طرف دیگر، احساس می‌کنم که رد صلاحیت معین فقط یک مانور سیاسی موقتی است. شاید قرار است رفسنجانی در نقش کاندیدای "مقتدر" وارد بازی شود، و جلوی رد شدن صلاحیت او را بگیرد. در هر صورت به نظر می‌رسد که قرار است رفسنجانی رئیس‌جمهور شود.

ایران برای همه‌ی اصولگرایان، رفسنجانیان، و اصلاح‌طلبان

2005-05-16T21:11:00.000-04:00

در این اوضاع و احوال که هنوز برای شرکت در انتخابات تصمیم نگرفته‌ام، دو چیز تمایلم را به رأی ندادن بیشتر کردند. یکی بیانیه‌ی بیش از ۶۰۰ نفر از فعالان سیاسی، دیگری، و از آن مهم‌تر، پاسخ الپر به این بیانیه.

الپر، در اعتراض به فعالان سیاسی امضاء‌کننده‌ی این بیانیه، از مدلی تحلیلی که توسط حمیدرضا جلایی‌پور در سال ۸۳ ارائه شده، و از چهار ضلع اصولگرایان، رفسنجانیان، اصلاح‌طلبان، و تحریمیان تشکیل شده است نام می‌برد، و ادعا می‌کند که ارائه‌ی این مدل باعث شد که "تحریمیان" به عنوان یک گروه به رسمیت شناخته شوند. این که همان مدل خودی و غیرخودی خودمان است. اصولگرایان، رفسنجانیان، و اصلاح‌طلبان خودی‌ هستند، و تحریمیان هم غیرخودی. من به این مدل تحلیلی کاری ندارم، چون اطلاع کافی از جزئیات آن ندارم. مشکل من با استفاده‌ی الپر از این مدل برای زیر سوال بردن فعالان سیاسی است که گناهشان فقط بی‌بهره بودن از امکانات ناشی از داشتن سهمی از قدرت است.

اما مشکلات بیانیه از دید الپر:

مشکل اول از نظر او این است که این بیانیه نامه‌ی جمع کثیر و متنوعی از "منفعلان سیاسی" است، نه فعالان سیاسی. فکر می‌کنم نکته‌ای که الپر به آن توجه نکرده این است که فعالیت با دنباله‌روی یک کمی فرق دارد. این‌ها افرادی هستند که از فضا و آزادی لازم برای فعالیت برخوردار نیستند، و اتفاقاً به همین دلیل هم تصمیم به انتشار این بیانیه و تحریم انتخابات گرفته‌اند. فکر می‌کنم بهتر است که الپر فقط به خاطر وجود نام عباس امیرانتظام در لیست امضاءکنندگان، حرف خود را پس بگیرد. واقعاً دور از انصاف است که چنین شخصیتی "منفعل سیاسی" خوانده شود.

اشکال دیگری که او به بیانیه گرفته زمان انتشار آن است. حدوداً یک ماه به روز برگزاری انتخابات مانده است. فکر نمی‌کنم الپر انتظار داشته باشد که چنین بیانیه‌ای بعد از برگزاری انتخابات منتشر شود. مسلماً انتشار چنین بیانیه‌ای هدفی دارد، و آن آگاه‌سازی مردم قبل از شرکت یا شرکت نکردن در انتخابات است. به نظر من شاید از این نظر بتوان این ایراد را گرفت که بیانیه کمی دیر منتشر شده است.

الپر اعتقاد دارد که از زمان انتشار بیانیه‌ی اول همین گروه، که در آن درخواست برگزاری انتخابات آزاد کرده بودند، بعضی از خواسته‌های آنان محقق شده است، و مصاحبه‌ی تلویزیونی محمدرضا خاتمی را مثال زده است. این ایراد به نوعی همان ایراد قبلی است. مصاحبه‌ی تلویزیونی که تضمین‌کننده‌ی آزادی انتخابات نیست. تا جایی که من متوجه شدم، منظور الپر این است که امضاءکنندگان بیانیه باید صدور آن را به بعد از اعلام نظر شورای نگهبان موکول می‌کردند. در صورتی که به نظر من آن زمان برای انتشار چنین بیانیه‌ای دیر می‌شد.

مشکل دیگر او با این بیانیه "ترکیب منتاقض امضاءکنندگان" آن است. احتمالاً علت آن که چنین چیزی اصلاً به نظر الپر مشکل به حساب می‌آید این است که انتظار نداشته است ضلع "تحریمیان" در مدل تحلیلی چهارضلعی جلایی‌پور خود از اضلاع متعددی تشکیل شده باشد. یک دفعه "تحریمیان" تبدیل شد به "اعضای شورای مركزی و عمومی تحكیم علامه، از بچه‌های ادوار تحكیم تا بچه‌های طبرزدی، حسین مجاهد و محمود یگانلی مشاركتی تا سهیلا وحدتی مدافع آزادی جنسی". فقط امیدوارم که الپر از "مدافع آزادی جنسی" برای افزودن بار منفی استفاده نکرده باشد.

ایراد آخر از دید او "بی‌هویتی یا چندهویتی امضاءکنندگان" است. من چون در این مورد اطلاعی ندارم نمی‌توانم قضاوت کنم، ولی باید این نکته را به الپر و سایر اصلاح‌طلبان یادآوری کنم که طبق آخرین نظرسنجی‌های مرکز افکارسنجی دانشجویان ایران، حداکثر ۵۵ درصد مردم در انتخابات شرکت می‌کنند. بنابراین، امضاءکنندگان این بیانیه، یا همان "تحریمیان"، چه ششصد نفر باشند و چه صد نفر، نماینده‌ی ۴۵ درصد مردم‌اند.

الپر عزیز، در صداقت و آزادی‌خواهی تو شکی ندارم، ولی در این مورد برخوردت را نپسندیدم.

انتخابات و شک و تردیدهای خودمانی

2005-05-13T16:02:00.000-04:00

همینطور داریم به روز انتخابات نزدیک‌تر می‌شویم، و من همچنان، مثل خیلی‌های دیگر، نتوانسته‌ام تصمیم بگیرم. خیلی دلم می‌خواست که این روزها ایران بودم. نمی‌توانم به گفته‌ها و نوشته‌های دیگران، و به خبرهایی که از این و آن به گوشم می‌رسد اعتماد کنم. شاید اگر آنجا بودم هم چیزی دستگیرم نمی‌شد، ولی حداقل این "شاید" تبدیل به یقین می‌شد.

امروز با دوستی در ایران صحبت می‌کردم که مخالف رأی دادن بود، ولی به دلایل پراگماتیک عقیده داشت که در صورت شرکت در انتخابات باید به رفسنجانی رأی داد. اصلاً نمی‌توانم به رفسنجانی فکر کنم. بعضی روزها به معین رأی می‌دهم. بعضی روزها هم اصلاً در انتخابات شرکت نمی‌کنم. برای هر دو هم دلیل دارم، ولی یکی از دلایلم از دیگری مساوی است!

یک روز دوراهی انتخابات در نظرم به این‌ شکل است:

راه اول - از بین بد، بدتر، و بدترین، بد را انتخاب کنیم که حداقل وضعمان از این که هست بدتر نشود.

راه دوم - در انتخابات شرکت نکنیم تا رژیم تحت فشارهای بین‌المللی مجبور به ایجاد تغییرات اساسی شود.

روز دیگر این دوراهی به این شکل تغییر می‌کند:

راه اول - به معین رأی دهیم تا اصلاحات، با سرعت لاک‌پشتی هم که شده، جلو برود.

راه دوم - در انتخابات شرکت نکنیم تا جرج بوش برای سرنوشتمان تصمیم بگیرد.

به نظرم بهترین حالت این است که تا حد امکان سعی کنیم دو راه این دوراهی را به هم نزدیک کنیم. متأسفانه با وجود "اپوزیسیون" فعلی این کار امکان‌پذیر به نظر نمی‌رسد.

اکبر گنجی

2005-04-24T18:28:00.000-04:00

اکبر گنجی... با افتخار نامش را زمزمه می‌کنم. به مدت یک هفته نام وب‌لاگم را به "اکبر گنجی" تغییر می‌دهم.

راهکار عملی برای انتخابات ریاست‌جمهوری

2005-04-22T12:14:00.000-04:00

راهکار عملی گوشزد برای انتخابات ریاست‌جمهوری و بیانیه‌ی اتحاد جمهوری‌خواهان را حتماً بخوانید. صد در صد با این راهکار موافقم و آن را کاملاً عملی می‌دانم. قبلاً هم گفته‌ام که با تحریم خشک‌وخالی انتخابات مخالفم. من هم، از زمانی که بحث فراخوان رفراندم تازه مطرح شده بود، همیشه به معرفی یک نامزد انتخاباتی با برنامه‌ی مشخص برگزاری رفراندم برای تغییر قانون اساسی فکر می‌کردم. به نظرم عباس امیرانتظام بهترین گزینه برای رسیدن به این منظور است. بیایید از بیانیه‌ی اتحاد جمهوری‌خواهان حمایت کنیم. تا کی باید به انتخاب بین بد و بدتر راضی باشیم؟ چرا باید به کسی که حداکثر کاری که می‌تواند انجام دهد فرسنگ‌ها از ایده‌آل‌هایمان دور است رأی بدهیم؟

ناآرامی‌های خوزستان

2005-04-19T13:00:00.000-04:00

نمی‌دانم چرا ناآرامی‌های این چند روزه در خوزستان خیلی مورد توجه وب‌لاگ‌نویسان قرار نگرفته است. هرچه گشتم نتوانستم نوشته‌ی قابل توجهی در این مورد در وبلاگستان پیدا کنم. مسئله خیلی بااهمیت و در عین حال مشکوک است. واقعاً ریشه‌ی اصلی این ناآرامی‌ها در کجاست؟ چه کسی آن بخشنامه‌ی جعلی را از طرف ابطحی منتشر کرده است؟ آیا این بازی جدید جناح راست برای خراب کردن چهره‌ی اطلاح‌طلبان است؟ یا اینکه عوامل خارجی در کارند؟ به نظر می‌رسد که در درون حاکمیت هم جواب مشخصی برای این سوال‌ها وجود ندارد. یادآوری ماجرای خلیج فارس و جزایر سه‌گانه شک و تردید نسبت به وجود عوامل خارجی را بیشتر می‌کند. شاید هم این جریان پاسخی به دخالت‌های جمهوری اسلامی در امور داخلی عراق، و یا روشی برای جلوگیری از اینگونه دخالت‌ها باشد.

مسئله‌ای که در این میان بیشتر از هرچیز ذهنم را به خود مشغول کرده، و به نظرم باید مورد بازبینی و تجدید نظر جدی قرار گیرد، نوع نگاه نژادپرستانه‌ی ما ایرانیان به عرب‌هاست. اگر علاقه‌مند به حفظ تمامیت ارضی کشورمان و مخالف جدایی اقلیت‌های قومی هستیم، باید به حقوق آن‌ها احترام بگذاریم. نمی‌توانیم عرب‌ستیز باشیم، عقاید و احساسات ضدعرب داشته باشیم، و در عین حال از عرب‌ها توقع وفاداری داشته باشیم. اگر قرار باشد آن‌ها قومیت خودشان را با ملیتشان در تضاد ببینند، طبیعی است که مجبور شوند یکی از این دو را فراموش کنند.

تکمیل:

سال نو مبارک

2005-03-21T09:14:00.000-05:00

به امید فردای بهتر...

نامزدی ابراهیم یزدی برای انتخابات ریاست‌جمهوری

2005-03-09T11:40:00.000-05:00

سیاست هم مثل پوکر است؛ باید تا جایی که می‌توانی سعی کنی حریف را اصطلاحاً جا کنی، و یا اگر نمی‌توانی، حداقل هزینه‌ی ورود به بازی را برای او بالا ببری. بر این مبنا، به نظر من اعلام نامزدی ابراهیم یزدی برای انتخابات ریاست‌جمهوری در صورت تحقق شرایط اعلام‌شده از سوی نهضت آزادی تصمیم بسیار درستی بود (جالب است که درست یک روز بعد از نشست خبری نهضت آزادی روزنامه‌‌ی نشاط رفع توقیف شد). اگر شرکت فعال در انتخابات در شرایط فعلی هیچ دردی را دوا نمی‌کند، تحریم خشک‌وخالی صدبرابر از آن بدتر است. لازم به توضیح بیشتر نیست، چرا که قبلاً جمشید اسدی به طور کامل و دقیق در این مورد نوشته است.

مجتبی و آرش را آزاد کنید

2005-02-22T10:19:00.000-05:00

اجرای پیمان کیوتو

2005-02-15T20:16:00.000-05:00

پیمان کیوتو از امروز اجرا می‌شود. کشورهای امضاکننده‌ی این پیمان از امروز موظف می‌شوند که، برای جلوگیری از افزایش دمای کره‌ی زمین، تا سال ۲۰۱۲ سطح تولید گازهای گلخانه‌ای خود را به اندازه‌ی ۲/٥ درصد کمتر از سطح آن در سال ۱۹۹۰ برسانند. آمریکا، به عنوان بزرگترین تولیدکننده‌ی گازهای گلخانه‌ای، از امضاکنندگان این پیمان در سال ۱۹۹۷ بود، ولی بعد از انتخابات سال ۲۰۰۱، یکی از اولین اقدامات دولت جرج بوش خارج شدن از پیمان کیوتو بود، که آن را در تضاد با منافع اقتصادی آمریکا می‌دانست.

متأسفانه ایران هم از جمع ۱۴۰ کشور امضاکننده‌ی این پیمان خارج است. شورای نگهبان پیمان کیوتو را با بند سیزدهم اصل سوم و اصل ۱۳۹ قانون اساسی مغایر دانست، و با پیوستن ایران به آن مخالفت کرد. درصورتی‌که ایران، به دلیل اهمیتی که بخش نفت و گاز آن دارد، باید به عنوان یک منبع مرتبط با پدیده‌ی تغییرات آب‌وهوایی در نظر گرفته شود.

گرم‌شدن کره‌ی زمین یکی از بزرگترین خطرات تهدیدکننده‌ی محیط زیست است. بالارفتن دمای زمین باعث تغییرات کلی آب‌وهوایی می‌شود، و بر کل حیات بر روی زمین تأثیر می‌گذارد.

گرم‌شدن تدریجی کره‌ی زمین باعث آب‌شدن یخچال‌های طبیعی، و در نتیجه بالارفتن سطح آب اقیانوس‌ها و دریا‌ها می‌شود. بالارفتن آب اقیانوس‌ها هم به معنی کمتر شدن مساحت خشکی‌ها و در واقع، به معنی جای کمتر برای سکونت انسان‌هاست. بالارفتن آب دریاها به اندازه‌ی یک متر، نصف زمین‌های برنج بنگلادش را زیر آب می‌برد.

توده‌های برف و یخ روی قله‌ی کوه‌ها منابع طبیعی آب رودخانه‌ها هستند، بالارفتن دمای کره‌ی زمین باعث کوچک‌تر شدن این منابع و خشک‌شدن تدریجی رودخانه‌ها می‌شود.

یکی دیگر از اثرات گرم‌شدن کره‌ی زمین کم‌شدن بازده‌ی محصولات کشاوزی است. بالارفتن دما عمل فتوسنتز گیاهان را متوقف می‌کند، و جلوی بارورشدن آن‌ها را می‌گیرد.

گرم‌شدن کره‌ی زمین با بروز و تکرار توفان‌ها و باران‌های سیل‌آسا هم در ارتباط است. بالارفتن دمای آب‌های سطحی اقیانوس‌ها به معنی تشعشع انرژی بیشتر به جو زمین، و به‌وجود‌آمدن توفان‌های سهمگین است.

امروز برای طرفداران حفظ محیط زیست در جهان یک روز تاریخی است، البته شاید این تازه شروع مبارزه برای محافظت از محیط زیست باشد.

تشخیص هویت با فرکانس رادیویی

2005-02-13T18:08:00.000-05:00

چند روز پیش در خبرها خواندم که یک مدرسه‌ی ابتدایی در کالیفرنیا به‌گردن‌انداختن کارت‌های مجهز به سیستم تشخیص هویت با فرکانس رادیویی (Radio Frequency Identification یا RFID) را برای دانش‌آموزان الزامی کرده است. این کارت‌ها به مسئولین مدرسه این امکان را می‌دهند که کوچکترین حرکات دانش‌آموزان را زیر نظر داشته باشند. والدین دانش‌آموزان و گروه‌های فعال در زمینه‌ی آزادی‌های مدنی به شدت به این مسئله اعتراض کرده‌اند، و آن را تجاوز به حریم خصوصی افراد دانسته‌اند. اما RFID چیست؟

RFID یک سیستم تشخیص هویت خودکار (Automatic Identification) است که از امواج رادیویی برای انتقال شناسه‌ی (Identity) اشیاء و یا اشخاص به صورت بی‌سیم استفاده می‌کند. یک سیستم RFID شامل برچسب (tag) و یک دستگاه رادیویی فرستنده/گیرنده (transceiver) است، که به کمک آنتن‌های رادیویی با هم ارتباط برقرار می‌کنند.

همه‌ی سیستم‌های تشخیص هویت خودکار برای صرفه‌جویی در وقت و نیروی انسانی لازم برای وارد کردن دستی داده‌ها به کار می‌روند. مزیت RFID در این است که بر خلاف سایر این تکنولوژی‌ها، از جمله سیستم‌های بارکُد، که در آن‌ها دریافت داده‌های ثبت شده بر روی برچسب‌ها از طریق اسکن کردن و توسط یک نفر انجام می‌شود، تکنولوژی RFID به گونه‌ای طراحی شده است که داده‌های ذخیره شده بر روی برچسب‌ها، به طور خودکار و بدون دخالت شخص خوانده می‌شوند. فقط کافی است که شیء حاوی برچسب RFID در یک فاصله‌ی شعاعی مشخص از آنتن، که بسته به فرکانس سیستم و نوع برچسب می‌تواند بین چند سانتی‌متر و ده‌ها متر باشد، قرار گیرد، تا داده‌های آن به طور خودکار دریافت شوند. برای مثال، در یک سیستم کنترل موجودی انبار، به محض این که کالایی وارد انبار می‌شود، و یا از آن خارج می‌شود، مشخصات آن توسط RFID خوانده، و در کامپیوتر ذخیره می‌شود. با در نظر گرفتن این که آنتن‌های RFID قابلیت خواندن همزمان داده‌ها از روی صدها برچسب را دارند، استفاده از این تکنولوژی می‌تواند تحول عظیمی در سیستم‌های مدیریت موجودی (Inventory Management) و همچنین مدیریت اموال (Asset Management) ایجاد کند.

برچسب‌ RFID شامل یک تراشه‌ی الکترونیکی (electronic chip) و یک آنتن رادیویی است که با هم به یک لایه‌ی زیرین متصل شده‌اند. این برچسب‌ها به دو صورت فقط خواندنی (read-only) و خواندنی/نوشتنی (read/write) وجود دارند. برچسب‌های read-only مثل بارکدها هستند، با این تفاوت که برای خواندن داده‌های ثبت‌شده بر روی آنها نیازی به اسکن کردن از فاصله‌ی نزدیک و از روبرو نیست. برچسب‌های read/write درست مثل دیسکت‌های کامپیوتری عمل می‌کنند، علاوه بر خواندن اطلاعات آن‌ها امکان نوشتن اطلاعات، وتغییر و حذف آن‌ها به دفعات نامحدود نیز وجود دارد. این خاصیت، دومین مزیت بزرگ RFID در مقایسه با سیستم‌های دیگر است. برای نمونه، تصور کنید که چقدر استفاده از این تکنولوژی در سیستم‌های حمل و نقل کالاها مفید است. در هر ترمینال، تاریخ و ساعت دقیق ورود و خروج هر کالایی بر روی خود آن و به طور کاملاً خودکار ذخیره می‌شود، و همزمان این اطلاعات بر روی یک کامپیوتر سرور، و از طریق اینترنت در دسترس استفاده‌کنندگان قرار می‌گیرد.

در یک تقسیم‌بندی دیگر، برچسب‌های RFID به دو دسته‌ی برچسب‌های کنش‌پذیر (passive tags) و برچسب‌های کنش‌گر (active tags) تقسیم می‌شوند. برچسب‌های کنش‌پذیر انرژی مورد نیاز خود را از سیگنال رادیویی دریافتی از آنتن می‌گیرند. این برچسب‌ها کوچک‌تر و ارزان‌تر هستند، ولی در عوض ظرفیت حافظه‌ی آنها برای ذخیره‌ی اطلاعات حداکثر در حدود چند بیت است، و معمولاً فقط برای ثبت شماره‌ی سریال از آن‌ها استفاده می‌شود. علاوه بر آن، این برچسب‌ها خیلی نمی‌توانند از آنتن دور شوند. برچسب‌های کنش‌گر برای تأمین انرژی مورد نیاز خود از باتری استفاده می‌کنند. ظرفیت آن‌ها ممکن است که به یک مگابایت هم برسد، و معمولاً علاوه بر شماره‌ی سریال، اطلاعات دیگری مثل رنگ، اندازه، تاریخ تولید، قیمت، و... نیز بر روی آن‌ها ذخیره می‌شود. برچسب‌های کنش‌گر خیلی گران‌تر از برچسب‌های کنش‌پذیر هستند.

در حال حاضر از RFID برای کنترل و تشخیص هویت چارپایان، ردیابی پالت‌های حمل و نقل دریایی، مدیریت موجودی انبارهای شرکت‌های بزرگ، کنترل کتاب‌ها در کتابخانه‌های بزرگ، کارت‌های تشخیص هویت اشخاص، سیستم‌های امنیتی و جاسوسی، و... استفاده می‌شود. با وجود این که RFID تکنولوژی خیلی جدیدی نیست، هزینه‌های بسیار بالای آن تا به امروز استفاده‌ از آن را محدود کرده است.

برای مطالعه‌ی بیشتر:

راه درست مخالفت با جنگ چیست؟

2005-02-11T15:49:00.000-05:00

با وجود آن که با همه‌ی کسانی که تلاش می‌کنند با نوشتن در اینجا و اینجا، و به هر طریق دیگری، صدای مخالفت‌ خود با جنگ را به گوش جهان برسانند هم‌عقیده هستم، و از زحماتشان قدردانی می‌کنم، ولی معتقدم که راه درست مخالفت با جنگ این نیست، یا حداقل بسنده کردن به انجام همین یک‌ کار دردی را دوا نمی‌کند.

اول از همه این که مخالفت با جنگ نباید باعث شود که هدف اصلی را فراموش کنیم. اگر فرض کنیم که هدف رسیدن به آزادی با حفظ استقلال است، پس همانطور که استقلال نباید فدای آزادی شود، آزادی هم نباید فدای استقلال شود. بسیاری از مطالبی که این روزها در مخالفت با جنگ نوشته می‌شوند، این مسئله را نادیده می‌گیرند؛ مثل این نوشته که در آن نویسنده خطاب به مایکل لدین، و در پاسخ به مقاله‌ی اخیر او، می‌نویسد:

ما (ایرانی‌ها) ترجیح می‌دهیم که زیر پرچم آخوندها زندگی کنیم و بمیریم تا این ‌که به وسیله‌ی آمریکایی‌ها "آزاد" شویم.

اشتباه نکنید؛ من خودم مخالف سرسخت نومحافظه‌کاران آمریکا و سیاست‌های جنگ‌طلبانه‌ی آنها هستم، و هرگز دوست ندارم شاهد هیچ‌گونه حمله‌ی نظامی به خاک کشورم باشم، ولی هرچه که فکر می‌کنم نمی‌توانم چنین طرز فکری را، که آزادی را به راحتی فدای استقلال می‌کند، بپذیرم، چرا که هراس من همه از مردن در سرزمینی است که مزد گورکن از آزادی آدمی افزون باشد. به نظر من، اگر واقعاً چنین طرز فکری در بین ایرانیان عمومیت داشته باشد، پس ما ایرانی‌ها یک جای کارمان اشکال دارد، و باید فکری به حال خودمان بکنیم. عطا هودشتیان در مقاله‌ای که به تازگی در خبرنامه‌ی گویا منتشر شده است، می‌نویسد:

تاریخ تجددخواهی در ایران نه به فرد، همچون واحد مستقل اجتماعی، هویت، و ضرورت آزادی آن اندیشه کرد، و نه این آزادی از سوی آزادی‌خواهان اساساً عنوان شد. چرا که آنجا که آزادی‌خواه بودیم، تنها از آن، عدالت اجتماعی را درک می کردیم و آنجا که استقلال‌طلب شدیم هرگونه رهایی را تنها رهایی ملی می‌دانستیم. در این میان مسئله‌ی اصلی، یعنی آزادی فردی و آگاهی فردی، به چشم نمی‌آمد.

از طرف دیگر، به نظر می‌رسد ما فراموش کرده‌ایم که بیشتر از آن که امثال مایکل لدین بر طبل جنگ می‌کوبند، این امثال مرتضوی‌ها، شریعتمداری‌ها، دکتر عباسی‌ها، و... هستند که مملکت را به سمت جنگ می‌کشانند. اگر می‌خواهیم جلوی جنگ را بگیریم، در درجه‌ی اول باید با این‌ها مبارزه کنیم. چرا کسی دیگر از سعید مرتضوی حرفی نمی‌زند؟ به همین زودی فراموش شد؟ به نظر من بهترین کاری که در شرایط فعلی می‌توانیم بکنیم این است که تا مشخص نشدن تکلیف "قاضی" مرتضوی ساکت ننشینیم.